Praca za granicą
Po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej w 2004 roku, perspektywa znalezienia lepszej pracy stała się realna. Dla wielu osób wejście Polski do wspólnoty stanowiło początek nowego okresu, który stworzył nowe możliwości i szansę na polepszenie swojego standardu życia.
Oczywiście nie wszystkie z państw "starej 15" otworzyły swój rynek pracy dla Polaków. Główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest obawa przed napływem taniej siły roboczej, co może przyczynić się do załamania krajowych rynków pracy. Owe rynki po prostu oferują droższą pracę niż w krajach, które niedawno weszły do Unii Europejskiej. W celu pogodzenia ochrony własnego rynku pracy a zapotrzebowania na nowych pracowników wprowadzono okresy przejściowe. Obecnie okresy przejściowe obowiązują jeszcze w następujących państwach: Austria (do 2009 r. z możliwością przedłużenia do 2011 r.), Belgia (do 2009 r. z możliwością przedłużenia do 2011 r.), Dania (do 2009 r. z możliwością przedłużenia do 2011 r.), Francja (do 2009 r. z możliwością przedłużenia do 2011 r.), Luksemburg (do 2009 r.), Malta (do 2011 r.), Niemcy (do 2011 r.), Norwegia (do 2009 r. z możliwością przedłużenia do 2011 r.) oraz Szwajcaria (do 2011 r.). Pozostałe rynki pracy krajów UE stoją otworem przed emigrantami poszukującymi zatrudnienia. Z tego wynika, iż najpóźniej po 7 latach od przystąpienia do UE, każdy Polak będzie mógł pracować w dowolnym kraju Unii Europejskiej na tych samych zasadach co pozostali Europejczycy.
Obecnie Wielka Brytania i Irlandia to kraje, do których migracja jest największa. W okresie wakacyjnym pracy sezonowej szuka wiele osób przede wszystkim w: Hiszpanii, Włoszech, Grecji, Cyprze oraz trudno dostępnych Niemczech czy Francji. Pracę sezonową znajdziecie zarówno w rolnictwie jak i hotelarstwie.
praca za granicą stała się marzeniem wielu Polaków, którzy liczą na polepszenie swojego bytu oraz możliwość podniesienia kwalifikacji wraz z perspektywą nauczenia się języków obcych.
Pamiętacie jednak, że ograniczenia w dostępie do rynków pracy nie dotyczą wszystkich Polaków. Oto kryteria wg., których ograniczenia nie dotyczą osób, które: z chwilą przystąpienia Polski do Unii pracowały w danym kraju nieprzerwanie przez 12 miesięcy oraz po 1 maja 2004 będą nieprzerwanie legalnie zatrudnione przez 12 miesięcy. Oczywiście spełnienie powyższych warunków dotyczy rynku pracy tylko tego kraju, w którym dana osoba nabyła prawo nieograniczonego dostępu. Chcąc podjąć pracę w innym kraju UE, należy ubiegać się o wymagane pozwolenia. Oprócz tego ograniczenia w dostępie do innych rynków pracy nie dotyczą osób, które chcą na terenie Unii otworzyć własną działalność gospodarczą.
Pomimo stosowania okresów przejściowych, niektóre z państw członkowskich wprowadziły pewne udogodnienia, które dotyczą określonych zawodów albo po przez wprowadzenie tzw. kontyngentów, czyli przydziałów zezwoleń na pracę dla obywateli danych państw. Np. w Austrii personel kierowniczy czy naukowy nie musi się starać o pozwolenia.
Największe zapotrzebowanie na europejskim rynku pracy jest wciąż na pracowników fizycznych takich jak: budowlańcy, spawacze, stolarze, itp. oraz opiekunów nad chorymi czy starszymi, pracy w sklepach, barach itp. Oczywiście osoby z wyższym wykształceniem także znajdą zatrudnienie, ale otrzymują pracę rzadziej, gdyż często przeszkodą jest brak znajomości języków obcych lub doświadczenia zawodowego. Dlatego też bardzo dużą szansą dla wszystkich absolwentów wyższych uczelni są staże. Jest to forma zatrudnienia połączone z poszerzaniem wiedzy oraz doskonaleniem języka obcego.
Tak więc form pracy za granicą jest kilka, wystarczy trochę wiedzy i odwagi, aby wyruszyć w głąb starego kontynentu w celu poszukiwania pracy.