Sytuacja, w której długi zaczynają przytłaczać, a perspektywa ich spłacenia staje się nierealna, może prowadzić do głębokiego stresu i poczucia bezsilności. W takich momentach warto zastanowić się nad rozwiązaniami prawnymi, które mogą pomóc wyjść z finansowego impasu. Jednym z takich narzędzi jest upadłość konsumencka, nazywana potocznie bankructwem osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Proces ten, choć może wydawać się drastyczny, jest w rzeczywistości szansą na nowy start, uwolnienie się od ciężaru zobowiązań i uporządkowanie finansów na przyszłość.
Decyzja o ogłoszeniu upadłości konsumenckiej nie powinna być podejmowana pochopnie. Kluczowe jest zrozumienie, jakie warunki muszą zostać spełnione, aby móc skorzystać z tej procedury, oraz jakie korzyści i potencjalne ograniczenia się z nią wiążą. W tym artykule szczegółowo omówimy, kiedy upadłość konsumencka staje się realną opcją, jakie przesłanki przemawiają za jej zastosowaniem oraz jak wygląda jej przebieg. Celem jest dostarczenie kompleksowych informacji, które pomogą w podjęciu świadomej decyzji w kryzysowej sytuacji finansowej.
Zrozumienie mechanizmów upadłości konsumenckiej jest kluczowe dla osób, które borykają się z nadmiernym zadłużeniem. Jest to narzędzie prawne zaprojektowane właśnie dla takich sytuacji, mające na celu nie tylko oddłużenie, ale także przywrócenie możliwości funkcjonowania w obrocie gospodarczym. Dlatego tak ważne jest, aby wiedzieć, kiedy można i kiedy warto po nie sięgnąć.
Jakie są główne przesłanki do ogłoszenia upadłości konsumenckiej
Aby móc ogłosić upadłość konsumencką, osoba fizyczna musi spełnić określone warunki prawne. Podstawowym kryterium jest niewypłacalność, która definiowana jest jako stan, w którym dłużnik nie jest w stanie regulować swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Oznacza to, że suma zaległości w płatnościach przekracza 3 miesiące, a jednocześnie wartość zobowiązań pieniężnych przekracza wartość aktywów dłużnika. Niewypłacalność może przybierać dwie formy: stan faktycznej niemożności regulowania bieżących należności lub stan, w którym długi przewyższają wartość posiadanego majątku.
Kolejnym istotnym aspektem jest charakter dłużnika. Upadłość konsumencka jest przeznaczona dla osób fizycznych, które nie prowadzą działalności gospodarczej ani nie są wspólnikami spółek handlowych. Dotyczy to zarówno osób pracujących, jak i bezrobotnych, emerytów, rencistów, a także studentów. Ważne jest, aby osoba ubiegająca się o upadłość była konsumentem w rozumieniu przepisów prawa.
Prawo przewiduje również sytuacje, w których można odmówić ogłoszenia upadłości lub umorzyć postępowanie, nawet jeśli dłużnik jest niewypłacalny. Dotyczy to przypadków, gdy dłużnik doprowadził do swojej niewypłacalności lub jej znacznego pogorszenia umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Oznacza to, że celowe generowanie długów, np. poprzez hazard, hulaszczy tryb życia czy świadome zaciąganie kredytów bez perspektyw spłaty, może uniemożliwić skorzystanie z upadłości. Sąd ocenia również, czy dłużnik w sposób rzetelny i uczciwy przedstawia swoją sytuację finansową oraz czy współpracuje z syndykiem.
Dodatkowo, upadłość konsumencką można ogłosić, jeśli dłużnik nie jest w stanie pokryć kosztów postępowania upadłościowego. W takich sytuacjach sąd może jednak zdecydować o zwolnieniu dłużnika z części lub całości tych kosztów, jeśli uzna, że jest to uzasadnione jego sytuacją materialną i celami postępowania. Kluczowe jest więc wykazanie faktycznej niewypłacalności oraz braku celowego działania prowadzącego do pogorszenia sytuacji finansowej.
W jakich okolicznościach warto rozważyć złożenie wniosku o upadłość
Istnieje szereg życiowych sytuacji, które mogą doprowadzić do stanu niewypłacalności i skłonić do rozważenia upadłości konsumenckiej. Jedną z najczęstszych przyczyn jest utrata pracy lub znaczące zmniejszenie dochodów. Nagłe ograniczenie wpływów finansowych, przy jednoczesnym utrzymaniu dotychczasowego poziomu wydatków i bieżących zobowiązań, może szybko doprowadzić do spirali zadłużenia. Kredyty hipoteczne, samochodowe, konsumpcyjne, karty kredytowe, pożyczki chwilówki – wszystkie te zobowiązania stają się wówczas trudne, a z czasem niemożliwe do uregulowania.
Poważne problemy zdrowotne, które uniemożliwiają wykonywanie pracy zarobkowej lub generują wysokie koszty leczenia, również mogą być przyczyną kłopotów finansowych. W takich przypadkach, gdy dochody drastycznie maleją, a wydatki rosną, upadłość konsumencka może stanowić jedyną drogę do odzyskania stabilności finansowej, umożliwiając skupienie się na zdrowiu i rehabilitacji, zamiast na walce z długami.
Rozwód lub rozpad związku, zwłaszcza gdy wiązał się z podziałem majątku i przejęciem części wspólnych zobowiązań, może również doprowadzić do niewypłacalności. W sytuacji nagłego zwiększenia kosztów utrzymania i konieczności samodzielnego finansowania życia, dawne długi mogą stać się nie do udźwignięcia.
Nieszczęśliwe wypadki, katastrofy naturalne, czy inne nieprzewidziane zdarzenia losowe, które powodują znaczące straty materialne lub generują nieplanowane wydatki, mogą być kolejnym powodem rozważenia upadłości. Czasami jedno niefortunne zdarzenie może wywrócić życie finansowe do góry nogami.
Wreszcie, nadmierne zadłużenie wynikające z impulsywnych decyzji, błędnych inwestycji, czy nawet błędów w zarządzaniu domowym budżetem, może doprowadzić do sytuacji, w której długi rosną szybciej niż możliwości ich spłaty. W takich przypadkach, gdy wszystkie próby samodzielnego uporania się z problemem zawiodły, upadłość konsumencka jawi się jako szansa na oddłużenie i uniknięcie egzekucji komorniczych.
Dla kogo jest przeznaczona procedura upadłości konsumenckiej
Upadłość konsumencka jest instrumentem prawnym dedykowanym przede wszystkim osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. To oznacza, że jej adresatem są wszyscy ci, którzy nie są przedsiębiorcami w rozumieniu Kodeksu cywilnego czy Prawa upadłościowego i naprawczego. Grupa ta jest bardzo szeroka i obejmuje między innymi:
- Osoby zatrudnione na umowę o pracę, zlecenie czy dzieło, które z różnych przyczyn popadły w zadłużenie.
- Bezrobotnych, którzy utracili źródło dochodu i nie są w stanie regulować swoich zobowiązań.
- Emerytów i rencistów, których świadczenia nie wystarczają na pokrycie bieżących wydatków i spłatę długów.
- Studentów, którzy zaciągnęli zobowiązania, np. na studia czy na życie, i obecnie nie są w stanie ich spłacić.
- Osoby prowadzące działalność nierejestrowaną, które nie podlegają przepisom o upadłości przedsiębiorców.
- Wspólników spółek cywilnych, którzy nie są przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów.
Kluczowym kryterium jest status konsumenta, czyli osoby fizycznej dokonującej czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Procedura ta nie jest dostępna dla osób, które są dłużnikami w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W ich przypadku stosuje się przepisy dotyczące upadłości przedsiębiorców, które mają odmienne regulacje i cele.
Ważne jest również, aby dłużnik działał w dobrej wierze. Sąd bada, czy niewypłacalność nie została spowodowana umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Oznacza to, że osoby, które celowo wpędziły się w długi, np. poprzez hazard czy nadmierne konsumpcje bez pokrycia, mogą mieć utrudniony dostęp do tej formy oddłużenia. Celem upadłości konsumenckiej jest pomoc osobom, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej z przyczyn niezawinionych lub niezależnych od nich, a nie nagradzanie nieodpowiedzialnych działań.
Kiedy można mówić o niewypłacalności jako podstawie do upadłości
Niewypłacalność jest fundamentalnym warunkiem, który musi być spełniony, aby w ogóle można było mówić o możliwości ogłoszenia upadłości konsumenckiej. Zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego, niewypłacalność występuje, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań pieniężnych. Istnieją dwa główne sposoby, w jakie ta niewypłacalność może się manifestować:
- **Zaprzestanie płacenia długów:** Jest to sytuacja, w której dłużnik przestaje regulować swoje wymagalne zobowiązania. Prawo precyzuje, że jeśli okres zaległości w płatnościach przekracza trzy miesiące, można uznać, że dłużnik jest niewypłacalny. Oznacza to, że jeśli masz zaległości w spłacie rat kredytu, rachunków, alimentów czy innych należności przez ponad kwartał, spełniasz ten warunek.
- **Nadmierne zadłużenie:** Drugi aspekt niewypłacalności dotyczy sytuacji, gdy wartość dłużnika wszystkich zobowiązań pieniężnych przekracza wartość jego aktywów. Aktywa to wszystko, co dłużnik posiada i co ma jakąś wartość majątkową, czyli np. nieruchomości, samochody, oszczędności, papiery wartościowe. Jeśli suma tych aktywów jest niższa niż suma wszystkich długów, również można mówić o niewypłacalności, nawet jeśli dłużnik jeszcze reguluje bieżące płatności.
Należy podkreślić, że sąd ocenia sytuację dłużnika indywidualnie. Samo spełnienie jednego z powyższych kryteriów nie gwarantuje automatycznego ogłoszenia upadłości. Sąd bada całokształt okoliczności, w tym przyczyn powstania niewypłacalności. Warto również pamiętać, że nie można ogłosić upadłości, jeśli dłużnik celowo lub wskutek rażącego niedbalstwa doprowadził do swojej niewypłacalności lub jej znacznego pogorszenia. Oznacza to, że udowodnienie racjonalnego postępowania w obliczu trudności finansowych jest kluczowe.
W praktyce, aby udowodnić niewypłacalność, należy zgromadzić dokumenty potwierdzające wysokość długów (np. umowy kredytowe, wezwania do zapłaty, pisma od komornika) oraz wartość posiadanego majątku (np. akty notarialne, dowody rejestracyjne pojazdów, wyciągi z kont bankowych). Im dokładniejsze i pełniejsze dane przedstawimy sądowi, tym większa szansa na pozytywne rozpatrzenie wniosku.
Jakie są plusy i minusy ogłoszenia upadłości konsumenckiej
Decyzja o ogłoszeniu upadłości konsumenckiej jest poważnym krokiem, który wiąże się zarówno z licznymi korzyściami, jak i pewnymi niedogodnościami. Zrozumienie tych aspektów jest kluczowe dla podjęcia świadomej decyzji. Główne zalety upadłości konsumenckiej to przede wszystkim możliwość oddłużenia. Po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego, sąd może umorzyć pozostałe długi, co oznacza uwolnienie się od ciężaru zobowiązań, które do tej pory uniemożliwiały normalne funkcjonowanie.
Kolejnym istotnym plusem jest ochrona przed egzekucją komorniczą. Po ogłoszeniu upadłości, postępowania egzekucyjne prowadzone przez komorników zostają zawieszone, a majątek dłużnika wchodzi do masy upadłościowej, zarządzanej przez syndyka. Zapobiega to dalszemu postępowi egzekucji i ochronie przed zajęciem wynagrodzenia czy konta bankowego.
Upadłość konsumencka umożliwia również uporządkowanie sytuacji finansowej. Syndyk zarządza majątkiem dłużnika, sprzedaje go w celu zaspokojenia wierzycieli, a następnie sporządza plan spłaty pozostałych zobowiązań, jeśli taki zostanie ustalony przez sąd. Jest to szansa na uporządkowanie wszystkich finansów i rozpoczęcie nowego rozdziału bez długów.
Jednakże, procedura ta nie jest pozbawiona wad. Jedną z głównych niedogodności jest czas trwania postępowania, które może potrwać od kilkunastu miesięcy do nawet kilku lat, w zależności od złożoności sprawy. W tym okresie dłużnik podlega nadzorowi syndyka i musi stosować się do jego zaleceń.
Kolejnym minusem jest utrata kontroli nad majątkiem. Cały majątek dłużnika, który wejdzie w skład masy upadłościowej, zostaje przejęty przez syndyka. Dłużnik nie może nim swobodnie dysponować. Chociaż część majątku (np. przedmioty niezbędne do życia) może zostać wyłączona z masy, to w większości przypadków oznacza to konieczność sprzedaży posiadanych dóbr.
Istnieją również pewne ograniczenia w przyszłości. Po ogłoszeniu upadłości, dłużnik może mieć utrudniony dostęp do kredytów bankowych przez pewien czas. Ponadto, informacja o upadłości pozostaje w rejestrach, co może wpływać na jego zdolność kredytową. Warto również pamiętać o kosztach postępowania, choć w wielu przypadkach sąd może zwolnić dłużnika z ich ponoszenia.
Jakie są kluczowe etapy postępowania w sprawie upadłości konsumenckiej
Proces ogłoszenia upadłości konsumenckiej, choć złożony, przebiega według określonych etapów, które mają na celu uporządkowanie sytuacji finansowej dłużnika i jego oddłużenie. Pierwszym i kluczowym krokiem jest złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości do właściwego sądu rejonowego. Wniosek ten musi być sporządzony zgodnie z wymogami formalnymi, zawierać szczegółowe informacje o sytuacji finansowej dłużnika, jego majątku, dochodach oraz wszelkich zobowiązaniach.
Po złożeniu wniosku sąd bada jego formalną poprawność i ocenia, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania. Jeśli wniosek jest kompletny i spełnia wymogi prawne, sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości. Z tą chwilą następuje zawieszenie wszystkich postępowań egzekucyjnych skierowanych do majątku upadłego.
Kolejnym etapem jest powołanie syndyka masy upadłości. Syndyk to osoba odpowiedzialna za zarządzanie majątkiem upadłego. Jego zadaniem jest sporządzenie spisu inwentarza, oszacowanie wartości posiadanych przez dłużnika aktywów, a następnie ich sprzedaż w celu zaspokojenia wierzycieli. Syndyk również weryfikuje wierzytelności zgłoszone przez wierzycieli.
W trakcie postępowania sąd wyznacza również plan spłaty wierzycieli, jeśli uzna, że jest to uzasadnione. Plan ten określa, jaką część swoich dochodów dłużnik będzie zobowiązany przeznaczać na spłatę długów przez określony czas, zazwyczaj od 12 do 36 miesięcy. W tym okresie dłużnik musi regularnie informować syndyka o swoich dochodach i wydatkach oraz stosować się do jego zaleceń.
Po wykonaniu planu spłaty lub w sytuacji, gdy jego wykonanie okaże się niemożliwe, sąd wydaje postanowienie o ustaleniu planu spłaty albo o umorzeniu zobowiązań. Jeśli wszystkie warunki zostały spełnione, a dłużnik wykazał się uczciwością i współpracą, sąd może umorzyć pozostałe długi. Warto zaznaczyć, że w niektórych przypadkach, gdy np. dłużnik nie posiada majątku i nie jest w stanie spłacić żadnych długów, sąd może od razu umorzyć zobowiązania bez ustalania planu spłaty.
Cały proces jest nadzorowany przez sąd, który podejmuje kluczowe decyzje na każdym etapie postępowania. Ważne jest, aby dłużnik aktywnie uczestniczył w postępowaniu, udzielał wszelkich potrzebnych informacji i współpracował z syndykiem oraz sądem.
Kiedy sąd może odmówić ogłoszenia upadłości konsumenckiej
Choć upadłość konsumencka jest narzędziem mającym na celu pomoc zadłużonym osobom fizycznym, prawo przewiduje sytuacje, w których sąd może odmówić jej ogłoszenia. Odmowa następuje przede wszystkim wtedy, gdy dłużnik nie spełnia podstawowych warunków formalnych wniosku lub gdy jego zachowanie świadczy o braku dobrej wiary. Jedną z kluczowych przesłanek do odmowy jest brak niewypłacalności. Jeśli sąd stwierdzi, że dłużnik jest w stanie regulować swoje zobowiązania, nie ma podstaw do wszczęcia postępowania upadłościowego.
Szczególną uwagę sąd zwraca na to, czy dłużnik umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa doprowadził do swojej niewypłacalności lub jej znacznego pogorszenia. Oznacza to, że jeśli udowodnione zostanie, że dłużnik celowo generował długi, np. poprzez hazard, nadmierne wydatki bez pokrycia, czy świadome zaciąganie pożyczek bez perspektyw spłaty, sąd może odmówić ogłoszenia upadłości. Prawo ma na celu pomoc osobom, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej z przyczyn od nich niezależnych lub niezawinionych, a nie nagradzanie lekkomyślności.
Kolejną podstawą do odmowy jest brak współpracy dłużnika z sądem lub syndykiem. Dłużnik jest zobowiązany do udzielania wszelkich potrzebnych informacji, składania dokumentów i stawiania się na wezwania. Utrudnianie postępowania, ukrywanie majątku czy składanie fałszywych oświadczeń z pewnością doprowadzi do negatywnej decyzji sądu.
Sąd może również odmówić ogłoszenia upadłości, jeśli uzna, że postępowanie byłoby niecelowe lub nie przyniosłoby żadnych korzyści dla wierzycieli ani samego dłużnika. Dotyczy to sytuacji, gdy dłużnik nie posiada żadnego majątku, nie osiąga dochodów i nie ma perspektyw na ich uzyskanie, co oznaczałoby, że postępowanie byłoby jedynie formalnością.
Warto również wspomnieć o sytuacji, gdy wniosek o upadłość został złożony przez osobę, która już wcześniej skorzystała z procedury oddłużenia w krótkim okresie czasu. Prawo przewiduje pewne okresy karencji, aby zapobiec nadużywaniu instytucji upadłości konsumenckiej.
Każda decyzja sądu jest indywidualna i oparta na analizie konkretnych okoliczności sprawy. Dlatego tak ważne jest rzetelne przedstawienie swojej sytuacji i udowodnienie, że spełnia się wszystkie wymogi prawne, w tym przede wszystkim zasadę uczciwości i dobrej wiary.
Kiedy plan spłaty wierzycieli staje się kluczowym elementem upadłości
Plan spłaty wierzycieli stanowi jeden z najważniejszych elementów postępowania upadłościowego, szczególnie gdy sąd dopuszcza możliwość umorzenia pozostałych długów po jego wykonaniu. Jest to instrument prawny, który ma na celu umożliwienie dłużnikowi spłacenia części zobowiązań w ustalonych ratach, przez określony czas, a następnie uwolnienie go od reszty zadłużenia. Plan spłaty jest ustalany przez sąd, który bierze pod uwagę zarówno możliwości zarobkowe dłużnika, jak i jego potrzeby życiowe.
W momencie, gdy sąd stwierdzi, że dłużnik jest w stanie zarabiać i posiada pewne zasoby finansowe, ale jednocześnie jego długi są zbyt wysokie, aby można je było umorzyć od razu, zazwyczaj ustala plan spłaty. Kryterium jego ustalenia jest przede wszystkim zdolność dłużnika do regulowania zobowiązań, ale jednocześnie zapewnienie mu środków niezbędnych do utrzymania siebie i swojej rodziny. Sąd nie może ustalić planu spłaty w taki sposób, aby pozbawić dłużnika środków do życia.
Typowy plan spłaty zakłada, że dłużnik przez okres od 12 do 36 miesięcy będzie przeznaczał określoną część swoich dochodów na poczet spłaty wierzycieli. Ta część jest ustalana indywidualnie i zależy od wielu czynników, takich jak wysokość dochodów, liczba osób na utrzymaniu, koszty utrzymania mieszkania czy inne udokumentowane wydatki. Wierzycielom, którzy zgłosili swoje wierzytelności do masy upadłości, wypłacana jest określona kwota z funduszy zebranych w ramach planu spłaty.
Wykonanie planu spłaty jest kluczowe dla uzyskania pełnego oddłużenia. Jeśli dłużnik rzetelnie i terminowo wywiązuje się ze swoich zobowiązań wynikających z planu, sąd po jego zakończeniu może wydać postanowienie o umorzeniu pozostałych długów. Jest to moment, w którym dłużnik zostaje prawnie uwolniony od nieuregulowanych zobowiązań.
W sytuacji, gdy dłużnik nie jest w stanie wykonywać ustalonego planu spłaty, np. z powodu kolejnej utraty pracy czy pogorszenia stanu zdrowia, powinien niezwłocznie poinformować o tym sąd i syndyka. W takich okolicznościach sąd może zmodyfikować plan spłaty lub, w skrajnych przypadkach, podjąć inną decyzję dotyczącą dalszego postępowania.
Należy pamiętać, że istnieją przypadki, w których sąd może umorzyć długi bez ustalania planu spłaty. Dotyczy to sytuacji, gdy dłużnik jest całkowicie niezdolny do pracy i nie posiada żadnych środków, co oznacza, że jego sytuacja finansowa jest permanentnie zła i nie rokuje poprawy.
Kiedy można spodziewać się całkowitego umorzenia długów po upadłości
Cel ogłoszenia upadłości konsumenckiej jest przede wszystkim oddłużenie osoby fizycznej. To właśnie możliwość całkowitego umorzenia pozostałych zobowiązań jest największą korzyścią płynącą z tej procedury. Jednak moment, w którym można się tego spodziewać, zależy od kilku czynników i przebiegu całego postępowania. Zasadniczo, umorzenie długów następuje po zakończeniu postępowania upadłościowego i spełnieniu przez dłużnika określonych warunków.
W przypadku, gdy sąd ustali plan spłaty wierzycieli, całkowite umorzenie długów następuje po jego pomyślnym wykonaniu. Oznacza to, że dłużnik musi przez określony czas (zazwyczaj od 12 do 36 miesięcy) regularnie i terminowo spłacać ustalony przez sąd procent swoich dochodów na rzecz wierzycieli. Po upływie tego okresu i wywiązaniu się ze wszystkich zobowiązań wynikających z planu, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu pozostałych długów. Jest to najbardziej pożądany scenariusz, który pozwala na nowy start z czystą kartą.
Istnieje również możliwość umorzenia długów bez ustalania planu spłaty. Dzieje się tak w sytuacjach, gdy sąd uzna, że dłużnik nie jest w stanie spłacić żadnych zobowiązań, nawet w minimalnej wysokości. Przesłanką do takiej decyzji jest całkowita niezdolność do pracy, brak dochodów i majątku, a także brak perspektyw na poprawę sytuacji finansowej w przyszłości. W takim przypadku sąd może wydać postanowienie o umorzeniu długów od razu po zakończeniu postępowania, uznając, że dalsze obciążanie dłużnika byłoby bezcelowe.
Ważne jest, aby podkreślić, że umorzenie długów nie jest automatyczne. Sąd każdorazowo ocenia całokształt sytuacji dłużnika, jego zachowanie w trakcie postępowania oraz jego możliwości finansowe. Kluczową rolę odgrywa również uczciwość i współpraca dłużnika z sądem i syndykiem. Osoby, które celowo ukrywały majątek, składały fałszywe oświadczenia lub w rażący sposób przyczyniły się do swojej niewypłacalności, mogą nie uzyskać umorzenia długów.
Po ogłoszeniu upadłości, wierzycielom przysługuje prawo do zgłoszenia swoich wierzytelności syndykowi. Wszystkie długi, które nie zostaną zgłoszone w terminie, zazwyczaj podlegają umorzeniu. Jednakże, istnieją wyjątki od tej reguły, np. długi alimentacyjne, które co do zasady nie podlegają umorzeniu w postępowaniu upadłościowym.
Podsumowując, całkowite umorzenie długów jest realną perspektywą po upadłości konsumenckiej, ale wymaga spełnienia określonych warunków i zazwyczaj wiąże się z okresem spłaty części zobowiązań lub udowodnieniem całkowitej niezdolności do ich regulowania.
